วันอาทิตย์….

ผมหลับไม่ลง มีอะไรให้คิดเต็มไปหมดในหัวสมอง….ขนาดกินยาไปหลายขนาน แต่ร้างกายผมยังไม่ตอบสนองแม้แต่นิดเดียว นั่งอยู่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อคืนวันเสาร์
ในตอนหัวค่ำ กำลังมึนจากฤทธิ์ยาเมื่อตอนเช้า ตื่นมาได้รับโทรศัพท์สายตรงจากทางบ้านเรื่องเกี่ยวกับอาม่า มันทำให้ผมคิดอะไรหลายๆ เชื่อมโยงกันแบบที่ได้จากในหนังสือเกี่ยวกับ NLP แปะๆ ผมเข้าใจเลยว่าตอนนี้กำลังสับสนและมึนๆ งง เอาหลายเรื่องมาคิดรวมกันแล้วมันทำให้ผมเกือบบ้า สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือคุยกับพี่คนสนิท ถึงแม้จะไม่นานเพราะแบทโทรศัพท์ผมหมดไปซะก่อน แต่มันก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
    ใกล้ถึงกำหนดวันคืนกล้อง D3 แล้วสินะ พูดตามตรงว่าไม่ค่อยได้ใช้มันเลย หลังจากที่ถอย D300 มาพักใหญ่ๆ แล้วก็เริ่มสึกว่าตัวเองยังไม่ต้องการใช้มันซักเท่าไร ถึงแม้มันจะโปรขึ้นทุกอย่าง ทั้งความละเอียด ทั้งความกระชับถนัดมือ ทั้งความเร็วในการถ่ายภาพ แต่สุดท้ายตอนนี้ D80 ก็ยังตอบโจทย์ผมได้เกือบครบอยู่ดีล่ะ ถ้าจะให้พูดตรงๆ ตอนนี้ D-SLR เป็นทางเลือกของผมมากกว่า ไปๆ มาๆ ใช้กล้องคอมแพคเล็กๆ สะดวกกว่าแยะ แถมที่สำคัญไม่ต้องเปลี่ยนเลนส์และอีกอย่างมันเบามาก เหมาะกับคนขี้เกลียดนักแล
    เมื่อวันก่อนพี่เอกเจ้าของ D3 โทรมาถามเรื่องกล้องว่าใช้ให้พี่คุ้มหรือยัง...ไอ้ผมก็ไม่รู้จะตอบไง แค่บอกว่าให้เค้ารีบมาเอาไปคืนซะกลัวทำพัง ฝากไว้เกือบเดือน ยิงไปยังไม่ถึง 300 รูป เพราะขี้เกลียดแบกมันหนักได้ใจจริงๆ อีกอย่างการใช้กล้องในระดับมืออาชีพถ่ายไม่สนุกเลย ทุกอย่างดูจริงจังไปหมด แหม่ที่ไอ้ช่วงนี้นะไม่มีงานรับ ปรญ. ถ้ามีคงเอา D3 ไปเถิดฉายให้ใครต่อใครได้เห็นความหล่อของมันแล้วล่ะ

ร้างกายอ่อนแอ หัวใจออดแอดตามไปด้วย
    ตอนนี้ถึงแม้จะไม่ค่อยได้ออกแดด มากเท่าไร ไม่ได้ไปถือกล้องถ่ายรูปตามที่ชอบมานานแล้วเพราะป่วย และตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองดำมาก ดูหมดราศีเลย แต่เค้าบอกว่าไม่ให้พูดคำว่า “ซวย” นะเดี๋ยวมันเข้าตัว ผมก็พยามอยู่ รู้สึกได้เลยว่าช่วงนี้สงบปากสงบคำมากกว่าเดิมมากๆ เพราะไม่ค่อยมีแรงจะพูด พอกินยาไปทีไรหมดฤทธิ์นอนสลบทุกที แถมบางวันคิดนู้นคิดนี้อ่านหนังสือมากไป นอนหลับไปฝันให้เครียดต่ออีก 55555 เป็นเอามากแต่ยังสู้อยู่นะเว้ย!!
    เหตุผลที่เก็บตัวและไม่ได้บอกใครเรื่องป่วยเพราะไม่ชอบให้ใครรู้ว่าเป็นไรอยู่ เบื่อการตอบคำถาม พอคนส่วนใหญ่รู้ก็มักจะถามว่า เป็นได้ยังไง ทำไมถึง??? งันๆ งี้ๆ บลา บลา บลา เบื่อครับพูดตามตรงเลยไม่ค่อยอยากพูด เลยขอสงบปากสงบคำดีกว่า ตอนนี้สิ่งที่อยากทำมากๆ ก็คือการหายป่วยเร็วๆ เพราะเบื่อมาก เวลาตัวเองอ่อนแอ ทำอะไรก็เหนื่อย ออดๆ แอดๆ กินก็น้อย จะออกไปล่าเริงในช่วงเช้าเหมือนเมื่อก่อนก็ทำไม่ได้ โดนแดดมากๆ หน้ามืดตาลาย พอกินยาก็อยากนอน ที่เป็นเช่นนี้เพราะร้างกายมันยังพื้นตัวไม่เต็ม 100% ไอ้ที่ออกจากโรงบาลมาหมอก็บอกอยู่แล้วว่าห้ามขับรถ ห้ามกิจกรรมกลางแจ้ง แล้วที่สำคัญห้ามดื่มเด็ดขาด ทำยากทุกอันเลย พอออกจากโรงบาลวันแรกก็โชว์อดหลับอดนอน ต่อมาไปกินเหล้าอีก แล้วก็ตามด้วยการทำงานแบบฟ้าไม่สางไม่ยอมเลิก สุดท้ายไปกินเหล้าอีก.....เออวันต่อมาเดียงสนิท ลุกไม่ขึ้น ลืมตาได้หมุนๆ ตลอดเหมือนวันที่เป็นวันแรกเลย ทรมานมากมาย แต่ก็ดีหน่อยที่เริ่มรู้ตัวตั้งแต่กลับมา เดินไม่ค่อยตรง กินยาไว้รอ เตรียมถุง เตรียมน้ำดื่มและยาไว้ใกล้ๆ มือ พอตื่นมา อวก กินยาแล้วรีบหลับตานอน เป็นแบบนี้อยู่หนึ่งวัน พอวันเสาร์ก็หายเป็นปรกติ  แต่ท้องไส้กลับไม่ปรกติเพราะวันศุกร์นอนไม่ยอมกินอะไร พอกินมื้อแรกในบ่ายวันเสาร์เท่านั้นเหละ อวกแตกอีกแล้ว เฮ้ยยยเหนื่อยยยยยย ป่วยไม่สนุกเลยเว้ยยย โมโหตัวเองจริงๆ ตกกลางคืนดันมีเรื่องที่อาม่ามาล้มขาหักผ่าตัดในคืนวันเสาร์อีก หนักกว่านั้น เพราะพึ่งเขียนเรื่องกับข้าวของอาม่าเสร็จไม่เมื่อไม่นาน มีเรื่องเลยหรอ คนอายุ 70 กว่าๆ ล้มไปทีหนึ่งเรื่องใหญ่มากมาย ผมเคยบ่นๆ เรื่องอยากให้ทำพื้นตรงห้องน้ำที่บ้านอาม่าใหม่นานมากแล้ว เพราะขนาดผมเดินยังจะลื้นล้มเลย พื้นชันประมาณ 10 องศา ไม่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับคนแก่ ถึงแม้ห้องน้ำจะทำใหม่มีราวจับ มีอะไรมากมาย แต่พื้นนี้มันใช้ไม่ได้จริงๆ
    พอได้ยินเรื่องอาม่าก็ใจเสียนิดหน่อย ผมโทรบอกน้องให้ไปเยี่ยม แต่ตอนนี้ผมคงไปไหนมะได้หรอก..ตัวเองยังไม่รอดเลย ผมจึงพักผ่อนจริงๆ กินข้าว กินยา นอน รีบรักษาตัวให้หายเร็วๆ เพราะเบื่อป่วยแล้ว เกลียดมากเวลาที่ไม่มีแรง ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ...แต่จากนี้ผมจะรีบหาย กลับมาแข็งแรง และกวนตีนเหมือนเดิม