เมื่อต้นเดือนอัพเดทคอมไปเป็นที่เรียบร้อย เพื่อรอการ์ดจอตัวใหม่ที่จะออกเร็ววันนี้ พอมาช่วงโค้งสุดท้ายเพราะคาดว่าจะขายภายในปลายสัปดาหน้า ส่วนตัวแล้วยังไงก็เชียร์ ATi ขาดใจ แต่พอเริมมาอยู่ในเส้นทางนี้ รู้สึกว่าทาง nVidia ก็น่าสนใจไม่น้อย ส่วนตัวแล้ว เล่น ATi ก็เพราะเทคโนโลยีที่เหนือกว่า (ในรุ่น x1xxx) คือเทคโนโลยี ATI Avivo™ ในรุ่นที่แล้วที่ช่วยเรื่องลดการทำงานของ CPU อย่างได้ผลและทำให้ผมเห็นชัดๆว่าในช่วงที่แล้ว ความเหนือกว่าด้านการรับชมภาพยนต์แบบความละเอียดสูง (HD)

 

nVidia นั้นคงได้เห็นการเล่นเกมส์ที่มีความลื่นไหน รวดเร็วมากกว่า ในส่วนของการดูหนังนั้น ก็ยังมีเทคโนโลยี ที่ชื่อว่า NVIDIA® PureVideo™ HD Technology แต่ในตอนนี้นั้นดูเหมือนว่า ทาง nVidia ได้ออกการ์ดรุ่นใหม่ออกมาครบทุกรุ่นแล้ว ตั้งแต่ GF8400 (กำลังจะวางตลาด) GF8500,GF8600,GF8800 ที่วางตลาดมาเป็นที่เรียบร้อย ในส่วนของราคานั้นก็แบ่งตามรุ่นไป ตั้งแต่ที่มีความเร็วสูงที่สุดหรือ ULTAR และไล่ๆไปตามความเร็ว นั้นคือ GTS,GT,GS ที่น่าสนใจคือ หลังจากเทสความเร็วด้วยไดร์เวอร์เบต้า ของทาง ATi หรือ ATI Catalyst™ ได้คะแนนที่ค่อนข้างต่ำ และช้ากว่าทาง nVidia เรียกว่ามากเลยละ สำหรับผมนะ แต่คนอื่นๆถือว่าใกล้ๆกัน ผมคิดว่าตอนนี้ไดร์เวอร์นั้นยังไม่สมบูณเท่าไรนัก และยังมีปัญหากับตัวการ์จึงทำให้ ชิปที่เป็นรหัสใหม่ๆค่อนข้างทำงานได้อย่างไม่เติมประสิธิภาพ

 

ในความคิดของผมนะ แต่สำหรับตอนนี้ใกล้เข้ามาทุกขนาดแล้วสำหรับ HD 2400,2600 ที่จะนำมาจัดจำหน่ายในบ้านเรา ตอนนี้ได้เห็นราคาแล้วค่อนข้างจะแน่นอน แต่อาจจะแพงกว่าที่ทาง A&L ได้ให้ราคาไว้เพราะ ข่าวของเมืองนอกในตอนนี้นั้น มีข่าวด้านลบของทาง AMD ออกมาอย่างต่อเนื่องอย่างเช่นการขาดทุนติดต่อกันถึงสองไตรมาส เป็นเงินจำนวน 611 และ 545 ล้านดอลลาร์ และมีการเลื่อนการวางจำหน่าย Bacelona ไปจนถึงไตมาส และมีข่าวมาว่า จะยกเลิกสายผลิตชิปของตนเองไปให้ผู้รับเหมาผลิต แต่ตอนนี้นั้นทาง ADM ใช้ Chartered Semiconductor Manufacturing ในการผลิตชิบ Athlon รุ่น 65nm อยู่แล้ว ส่วนทาง ATi นั้นก็ใช้โรงงาน Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC) ผลิตมาได้พักใหญ่ๆแล้ว ซึ่งดูแนวทางแล้วคลายกับทาง nVidia ที่ไม่มีโรงงานผลิตชิปของตนเองแต่ประสบความสำเร็จมาเรือยๆ หลังจากที่มีข่าวต่างๆออกมาในช่วงแรกที่ได้ยินแบบนั้นยังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร ว่าทาง AMD ได้ขาดทุนขนาดนั้นแต่สำหรับผมแล้ว ผมไม่ได้ใช้งานสินค้าของทาง AMD เลยแต่คิดว่าไม่อยากให้ AMD หายไปจากตลาดเพราะถ้า Intel มาเป็นเจ้าตลาดผู้เดียวผมคิดว่ามันแย่นะ ต้องมีคู้แข่งถึงจะสนุก แต่ผมคิดว่าทาง Intel ไม่ฆ่า AMD หรอกเพราะถ้ามีคู่แข่งที่เห็นๆกันแบบนี้กับแบบที่ไม่เห็นเลือกแบบที่เห็นไม่ดีกว่าหรอ (ข่าวจาก TGdaily)

 

มาว่ากันในส่วนของการ์ดจอดีกว่า นอกเรื่องไปมากและ สำหรับตอนนี้นั้น HD2400,2600 เปิดราคามาที่ราคาถูกมาก โดยทาง A&L ได้เปิดราคามาน่าตกใจ

 

 

 

มะวานก่อน เลิกงานกลับบ้านตามปกติ แต่เป็นวันที่กลับบ้านเร็วมาก และคนบนรถไฟฟ้าเยอะใช้ได้เลย ผมก็ยืนฟังเพลงใจเย็นเลย แต่แล้วถึงสถานีนึงแล้วมีคนนึงรีบออกมาก ทำเหรียนบาทตก แล้วก็หันมาดูนิดนึง.....แล้วก็เดินออกจากรถไฟฟ้าไปเลย สงใสจะรีบมาก พอหลังจากเสียงสัญญานดังขึ้น ผมก็ยังงงๆ ว่าทำไมไม่มีใครเก็บเหรียนบาทนั้นขึ้นมา เพราะค่าของค่าของเงินมันน้อยหรอ ต่างคนต่างยืนมอง แบบว่าเหมือนเห็นขยะ.......ไอ้ผมยืนดูอยู่นาน ประมาณ 1 สถานี ไม่มีใครเก็บกูเก็บเอง

 

เคยเห็นค่าของเงินมั้ย บาทเดียว ถึงค่าของมันจะน้อยนิดแค่บาทเดียว แต่มันก็เป็นเงินใช้มั้ยละ.....ผมละสงใสจริงๆ ทำไมคนมันไม่เก็บหว่า....

 

 

 

 

หลายวันก่อน ผมได้มีโอกาศเจอคนที่อยากเจอในช่วงเวลาความคิดนึงเท่านั้น ว่าผมทำไมผมถึงอยากเจอเค้านักหนา ขนาดที่มีงานค้างเติมไปหมดเลิกงานแล้วก็ต้องไปอีกที่นึง แต่ผมก็ตอบรับการมาเจอกันโดยทันที และก็ยังถามตัวเองระหว่างลงลิฟไป ว่าถ้าเจอแล้วจะเกิดอะไรขึ้น

 

สิ่งที่ผมเจอนั้น ผมเจอเพียงแต่เพือนคนนึง ไม่มีอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว.......แล้วก็จำแทบไม่ได้ สิ่งที่ตามมาก็คือ ช่วงนี้ฝนตกบ่อยๆ บ่อยครั้งที่เสียงฝนตกทำให้ผมตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วนึกถึงแต่คน คนนี้ มันเป็นความสุขในใจอย่างนึง ยิ่งฝนตกแรงเท่าไรผมยิ่งคิดถึงบางช่วงเวลาที่เราได้พบเจอกัน ตลอดเวลากับสิ่งที่ผ่านมา เป็นเวลานานมากเหลื่อเกิน ถึงมันจะผ่านช่วงนั้นไปแล้ว แต่ทุกครั้งทีลมฝนพัดผ่าน ผมก็จะนึงถึงคนที่เคยจับมือกัน เดินทามกล้างฝนอย่างเย็นฉ่ำ

 

จนเมื่อมาถึงสุดท้าย ทุกอย่างต้องมีสิ้นสุด ก็คือเราเลือกที่จะทำตามสิ่งที่เราต้องการ เท่านั้น เราต้องแยกจากัน ภาพเก่านั้นยังจำได้อย่างเม่นยำ ว่าบางสิ่งเกิดขึ้นระหว่าเรา อย่างช้าๆใครคนนั้นเริมมีน้ำในตา และพูดว่าเราคงได้แค่นี้เหละ และทุกอย่างที่ทำมาด้วยกันนั้น ถือว่าเป็นความทรงจำให้เราเพียงเท่านั้นก็พอ

 

ยังจำวันก่อนได้ เดินจูงมือไปไหนต่อไหน

จดหมายที่เขียนถึงกันทุกฉบับ ทำให้ผมจำคุณได้เม่นยำมากขึ้น

จนไปถึงช่วงเวลาสุดท้ายของวัน ผมยังอยากจะได้ยินแค่เสียงก็ยังดี

 

แต่พอมาในวันนี้ เหลือเพียงแค่ความทรงจำและสิ่ง ดีๆ ที่ผ่านมาในช่วงเวลานั้น ไม่เหลืออะไรให้อยากกลับไปคิดถึงวันวานเพราะ วันวานได้ผ่านมาแล้ว พอครั้งนี้ได้กลับไปเจอกันอีกครั้ง มันทำให้ผมรู้สึกว่า บางสิ่งผ่านมาแล้ว ไม่มีวันกลับไปเป็นอย่างเดิมได้ แม้มีการถามไถ่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้า "เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม" คำตอบของผมนั้นก็คือไม่มีอีกแล้ว

 

ผมกลับเจอภาพตัวเองในวันก่อน ว่าผมเป็นเพียงแค่......แล้วรู้สึกได้ทันทีว่า สิ่งที่ผ่านมา มันเป็นเพียงเยาว์วัย เท่านั้นที่ผ่านมาแล้ว "ไม่มีวันที่จะกลับมาได้อีก"

 

คิดกลับมาถึงตอนนี้แล้ว แมวต้องอยู่อย่างสันโดด แบบนี้ ถึงจะเป็นแมว ใช้มั้ย และแมวตัวนี้เหละอยู่อย่างโดดเดียว แต่ไม่เคยเดียวดาย.......

 

 

มะวาน นั้งปั่นงานจนช่วงหัวค่ำ พอเสร็จแล้วก็ปลีกตัวกลับบ้านทันที แต่สิ่งที่นึกได้ก็คือบอกพี่เค้าไว้ว่าอาจจะต้นๆอาทิตย์จะเข้าไปเอาเบส พี่เค้ารับปากอย่างดีว่าเข้ามาเลย อยู่ตลอดเหละ

 

ไอ้ตัวผมก็เดินทางกลับไปทางราดพร้าวแล้วก็ขึ้นรถเมย์ รถแม้งโครตติด อากาศร้อนใช้ได้เลยตอนเย็น มะวานก่อนแด๊กเหล้ามา เลิกงานอยากกลับไปนอนชิบหาย แต่เอาวะรับปากแล้วเข้าไปซักหน่อยแล้วกัน ไปถึงเดินเข้าไปในซอยอีกประมาณ 500 เมตร มันไม่ไกลหรอก เดินเข้าไปเลยแวะไปตัดผมซะเลย ไม่ได้ตัดผมนานโครต มาแถวนี้แล้ว ตัดผมก่อน ไปเจอลูกชายของเจ้าของร้านตัดผม เค้าจำผมได้ แล้วก็ยังบอกว่า พี่เค้าอยู่ในห้องเหละ แต่ห้องพี่เค้ารกมากกกกกก สุดยอดเลยพี่ มีทิ้งทาย ไอ้ผมมันเฉยๆเพราะพี่คนนี้มันสกปกอยู่แล้ว

 

ตัดผมเสร็จหิวข้าวชิบหาย เลยกะ่ว่าเอาเบส แล้วจะชวนมาเลียงข้าวซักหน่อย แม้งขึ้นลิฟไป ได้ยินเสียงเบส แบบเบาๆ เลยเิดินไปเคาะห้อง เคาะอยู่นานไม่มีเสียงตอบรับเลย เลยยืนรอให้เพลงจบแล้วก็เคาะต่อ สิ่งที่ตามมาคือ เสียงเบส หยุดเล่นหลังจากหยุดเล่นแล้ว ผมมองไปที่ตาแมว หน้าประตูห้อง มีเงาดำๆ มาส่องๆ ผมก็ยังคิดเลยว่าสงใสดูตามปกติ พอส่องๆ เสร็จ เงาดำๆมันค่อยๆหายไปแล้วก็กลายเป็นแสงผ่านตาแมวมา ผมตัดสินใจเคาะอีกครั้งนึง.....ก็ยังไม่มีเสียงอะไรตอบรับ นอกจากเสียงเบส ที่เริมเล่นต่อ

 

ผมยืนงงๆอยู่ซักพักนึง แล้วก็ถามตัวเองว่า เฮ้ยกูมากวนหรือเปล่าวะ.......เข้าใจว่าการฟังดนตรีหรือการเล่นต้องใช้สมาธิ แต่นี้......บ้านกูกับบ้านมึงแม้งไม่ได้อยู่ใกล้กันเลย วันนี้กูเหนือยมาเอาของที่มันเป็นของกูแล้ว กูผิดมั้ยละ ก็เบสตัวนั้นกูซือแล้วอะ ฝากมึงไว้มึงแม้งก็เอาเข้าโรงจำนำลูกเดียวเลย ทำอย่างกับเครืองดนตรีแม้งเป็นขยะซะงั้นนะ เงินเดือนแม้งก็โครตจะเยอะแล้ว เดือนนึง สองสามหมื่น เอาเงินไปทำอะไรหมดวะ

 

พอยืนงงๆ เลยกลับมากินข้าว แล้วเรียกแท๊คซี่ กลับมาที่บ้าน กับความงงๆว่ากูไปทำอะไรตอนไหนวะ มันเกลียดกูขนาดนั้นเลย กูทำอะไรผิดละ นั้งคิด.......กูอาจจะทำผิดมั้ง แต่เท่าที่กูคิดก็คิดไม่ออก ทุกครั้งที่แม้งมาขอยืมเงิน ขอร้องให้ช่วยเรืองคอมกูช่วยแม้งุกครั้งเลย แล้วแค่มึงเปิดประตูให้กูเอาเบสในห้อง แล้วก็ไม่ได้ยื่มเลย กูซือแล้วอะ.........มันยากมากหรอวะ แต่กูก็เข้าใจอาจจะไม่อยากให้คนอื่นกวน แต่บ้านกูมันไกลจากบ้านมึงนะเว้ยยย ไอ้ห่า เสียความรู้สึกมาก กับสิ่งที่เกิดขึ้น มีอะไรช่วยเหลือแม้งตลอด แต่พอกูไปเอาของ ไม่ได้ขอความช่วยเหลือเลย ก็อาจจะขอความช่วยเหลือในการเปิดประตูบานนั้นให้กูเข้าไปเอาของในห้อง แค่เนียทำไม่ได้

 

คนซ้นตีนอะไรวะ

ชักสงใสว่า ทำไม ต่างคนต่างฟังเสียงเพลงเดียวกันแล้วไม่รู้สึกเพราะเหมือนกัน มันเป็นเพราะอะไรหรอ......ผมเคยลองถามหลายๆคนและได้คำตอบว่า การได้ยินเสียงเพลง หรือความสามารถของหูแต่ละคนไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับบุณกับกำ ที่เกิดมา ได้หูมาแบบนั้น มีเพือนคนนึง หูเป็นห่าไรไม่รู้ แม้งบอด เปิดเพลงไรไป มันบอกเสียงดีหมด กับอีกคนฟังแล้วก็บอกแต่ว่า เพลงเพราะ และอีกคน เมื่อเปิดเพลงที่ผมฟัง เค้าจะบอกทันทีว่า ไม่เพราะ เกิดอะไรขึ้น......

 

เสียงเพลงผิดหรอ....ที่ หรือว่าเครืองเล่น CD ผิดที่มันสามารถถ่ายทอด (ถอดระหัส) 0 กับ 1 มาเป็นเสียง หรือว่า เรายังต้องการอนาล็อคอยู่ เผ้าสงใสว่าทำไมคนเก่าๆบอกว่าฟัง CD แล้วไม่เพราะเท่า Tape แล้วก็ยังบอกว่า หนัง DVD เสียงดีไม่เท่าหนัง LD อีกตางหาก ตามหลักการนะมันไม่ถูกต้องเลยนะที่มันเป็นแบบนั้นเพราะ เคยคิดว่าการติดอยู่ในการเวลาของใครบางคนมันจะทำให้เค้าเก่าๆ แก่ ใช้แต่ของเดิมๆ ไปเรือยไม่รู้จักเรียนรู้ของใช้ใหม่ๆ ไม่มีวิวัฒณาการใหม่ๆ ในการใช้งาน และไม่กล้า

 

พอคิดย้อนกลับไป แล้วถึงนึกออก..........หลังจากที่ฟัง Audiophile ของ Grover Washington Jr. ใน Album Winelight ด้วยขั้นตอนในการอัดนั้น เป็นแบบอนาล็อคแบบเทบริว ถึงทำให้เสียงค้อนข้างขุ่นนิดนึง แต่ยังรักษาระดับเสียงที่ถูกต้อง และคุณภาพ ความขุ่นนี้เหละคือสิ่งที่ขาดหายไปในระบบดิจิตอล หลังจากมันอัดและมิกเสร็จเรียบร้อยแล้ว เค้าค่อยนำมารันบนทรูแทรค เพื่อที่จะให้กลับเข้ามาในรูปแบบของ CD Audio หรือถ้าจะทำเป็น SACA นั้นคงต้องใช้ขั้นตอนที่ซับซ้อนกว่านี้หลายๆเท่า เพราะคำว่า Audio Phile นั้นก็บอกอยู่แล้วว่าเสียงที่เป็นธรรมชาติมากที่สุด เท่าที่จะเป็นไปได้ ทั้งขั้นตอนในการอัดและการเตรียมเครืองไม้เครืองมือต้องบอกเลยว่า เพลงไทยเท่าที่ตามมา ยังไม่เห็นใครทำแบบนี้ มีแต่คนขี้โม้บางคนหัวล้านๆ ที่มันพึ่งออกอลบัมห่วยๆของมัน แล้วก็มาพูดผ่านสื่อ คิดว่าซือสื่อแน่นอน ว่าเพลงนั้นเป็นเพลงที่มีคุณภาพระดับ Hi End อะไรจะปานนั้น เห็นข่าวแล้วตกใจ ตกอีกเย็น ไปยืนหน้าร้าน CD ควักเงินจ่ายดีเปล่าวะ.....แผ่นคุณภาพ HI End ขายในระดับ LOW COS แล้วมันเอาต้นทุกอะไรมาทำวะ......สุดท้าย คิดไปคิดมา ไปอาศัยเพือนๆเอาดีกว่า เพลงไอ้ห่านี้สงใสซือแล้วฟังไม่กี่ครั้ง โยนให้แมวที่บ้านเหยียวใส่เป็นแน่แท้ แล้วหลังจากคิดแบบนั้นได้แล้ว มันก็ไม่ได้กินตังค์กูอีกตามเคย

 

พอแระเรืองนั้น มาว่ากันถึงเพลงที่กำลังฟังในขนาดนี้ซักหน่อย ไม่อยากพูดอะไรมากเพราะวันนี้ถือได้ว่า ไม่ได้ฟังแบบเติมๆ หูฟังตัวก่อนของผมเกิดอุบติเหตุนิดหน่อย ทำให้ถึงแก่กรรม ไปครึ่งตัวแล้ว ไม่ใช้เพราะลำโพงแตกจากการเปิดดังปกติ ฟังเพลงแบบใส่หูฟังเปิดกลางๆอยู่แล้ว แต่ที่ซวยจนหาเหตุผลซือหูหังใหม่ได้นั้นก็เพราะว่า ผมกลับบ้านด้วยความเร่งรีบแต่ซวยจริงๆที่ทำหูฟังตกพื้นแล้วอีกคนก็รีบเหมือนกัน เหยียบซะ ขาพับหูฟังหัก.................ช่วงนั้นคิดแล้ว เฮ้ยยยยยเศร้าชิบหายเลยเว้ยยย กูอะส่าใช้งานมาได้ตั้ง สองปี แล้วนะแต่ความจริง อีกใจที่มันรอวันนี้มานาน มันก็บอกว่า จะได้ซือ MS1 ซักที 55555 คิดเช่นนั้นแล้วจะรออยู่ใย เปลียนจากคุณภาพเสียงห่วยๆ ของตัวเก่าหนีไป Grado Lap MS1 ที่อยากได้มานาน และก็คงได้เปลียนมันในเร็ววันนี้ หูฟังตัวเดิมซ่อมได้แน่นอน แต่คงปลดประจำการแล้ว เพราะอายุมันก็ใช้ได้แล้ว เอาตั้งไว้ให้ฝุ่นจับเล่น ซ่อมแล้วไม่อยากเอามาใช้งานกลัวมันพังอีก

 

วันนี้เลยใช้หูฟังห่วยๆ ของ IPOD เสียงมันก็ค้อนข้างน่าประทับใจเพราะส่วนตัวไม่ชอบหูฟังแบบยัดหู หรือที่เค้าเรียกว่า open เหละ ผมชอบแบบ เซมิ โครส หรือไม่ก็แบบ โครสไปเลย จบๆ ไม่ต้องได้ยินเสียงรอบข้างอีกเลย ส่วนในแบบ อินเอียร์นั้นจากที่เคยลองใช้งานแล้วรู้สึกแปลกๆ แต่คุณภาพเสียงดีมากก เหมาะกับการใช้งานในที่กลางแจ้ง แต่ยังไงก็ยังรักแบบ เซมิ โครส อยู่ดี

 

พอหลังจากได้ฟังแล้วเพลงรู้สึกได้เลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นนั้น มีความเรียบง่าย และเป็นธรรมชาติมาก กับเสียง saxsophone นั้นถูกถ่ายทอดผ่านเสียงเครืองเป่าที่มีลักษณะเป็นทองเหลืองฟังแล้วอ่อนนุ่ม ไม่แข็งกระด้าง รู้สึกได้ถึงการหายใจเข้าและออกในการเป่าแต่ละครั้ง และเสียงเพอร์กัสชั่นนั้น เสียงอยู่ลึกแต่สามารถได้ยินอย่างชัดเจน เสียงเบสขุ่นนุ่มลึก ควบคุมอยู่ทั้งวง(เวลามีลูกโชว์จะรู้สึกว่าฟังแล้วได้ฟิวมากก) ในภาคเครืองสายนั้นถือได้ว่าไม่จัดจ้านเท่าไรเพราะเพลงของ Grover Washington Jr นั้นจะเน้นไปทางเครืองเป่า และเป็นแนว Funsion Jazz ที่เป็นแนวทางที่ถนัดมากของเค้า ฟิวเพลงฟังสบาย เรียบง่ายทั้งการเล่น และมีร้องแค่ 1 เพลงเท่านั้นแต่ยังคงเสนอของความ อนาล็อคได้อย่างครบถ้วน ถึงแม้แปลงกลับมาเป็น ดิจิตอลแล้วก็ตาม ยังถือได้ว่าเสียงนั้นมีคุณภาพดีมากจนรู้สึกว่า อยากได้หูฟังใหม่ไวๆ เพื่อจะได้ซึ่มทรับและกล้าเขียนมากกว่านี้ เพราะนี้มันแค่หูฟังจากกล่อง Ipod ที่ผมเคยใช้งาน แค่ครั้งนี้ครั้งที่สอง แล้วถ้าผมไปใช้หูฟังอันที่กำลังจะซือมาละ เสียงมันคงจะ.......สดใสและมีความเทียงตรงใน frq มากกว่านี้

 

แต่สำหรับผมแล้ว 0 กับ 1 ไม่ได้มีคววามสำคัญอะไร และไม่ได้บอกว่าเสียงจะออกมาดีแค่ไหน มันขึ้นอยู่กับอุปกรณ์ที่จะทำให้คุณภาพเสียงออกมาดี และคนฟังมากกว่า ว่าคนฟังรักดนตรีแบบไหน แต่ถ้าบอกเพลงไทยก็เสียงดีและเพราะมากแล้วละก็ อยากให้คุณลองนึกว่าภายนอกกะลามันยังมีอะไรอีกเยอะ มัวแต่จมปรักอยู่กับ ซากของเน่า ใช้อยู่มันอยู่ได้นานเท่านานที่จะมีเพลงฟัง แต่เพลงที่ฟังไป มันทำลายตัวเองชัดๆ เมือไม่ช่วยกันในการเซ็นเซอร์เพลงห่วยๆแล้ว ก็มัวแต่ไปตามเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อจากเกาหลี จะหลี หรือเกา ห_สะระ_อี ก็แล้วแต่ผมว่าการเลือกและการยอมรับมันขึ้นอยู่กับตัวบุคลจริงๆ จะไปบังคับให้มาฟังก็เป็นไม่ได้ แล้วแต่ทุกคน ว่าชอบไหน เพราะเพลงนั้นมันก็เป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีความสุขได้ทุกวันนั้นเหละ

เมือแมวไม่ได้เดินทางออกจากบ้านนาน เพราะกลายเป็นแมวกลายพันธุ์ ทำงานตอนเช้า เลิกตอนนี้เย็น ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบเดิมๆอีกต่อไป และมะวานวันเกิดพี่ผม ในใจครั้งแรกคิดแล้วว่าจะไม่ไป แต่พี่เค้าเล่นมาหาถึงที่ แล้วผมยังบอกไม่อยู่ แต่ก็อดใจไว้ไม่ไหว คิดถึง แสงดาว ดวงจันทร์ และเหล้าขวดนั้น ทำให้ต้องเดินทางโดยแท็คซี้ไปที่สลิม ที่ อาซีเอ แล้วก็แปลกใจว่า เฮ้ยวันนี้มันวันพุธนิหว่า ทำไมคนเยอะแบบนี้วะ.........แต่สาวสวยเพียบ ทำให้แมวอย่างเราตาลุกวาว (ชอบมองแต่ไม่อยากจับต้อง) เพราะไม่ได้เห็นแสงสี ที่อาซีเอ นานมาก น่าจะราวๆ 8 เดือนได้

 

แต่ในช่วงแรกๆนั้น ผมว่าผมเฉยๆ แค่รู้สึกกับสนุกดีคงเพราะไม่ได้มานาน แต่เมือมาแล้ว ไหนๆ ก็พรุ่งนี้ต้องทำงานเช้าแล้ว ก็ กลับเช้าด้วยเลย....555 แล้ววันนี้ก็หน้าตาโทรมมากกก มาทำงานแบบนี้เหละ ฮ่าชิบหาย

 

แต่เมือวาน หลังจากนั้งที่นั้นตั้งแต่ประมาณ 4 ทุ่มกว่าๆ ผมได้รู้สึกว่า ทนไม่ไหวอย่างเดียว คือวงดนตรีเล่นได้ห่วยมากกกกก ทั้งสองวง ทำไมดูแล้วไม่รู้สึกสึกสนุกไปกับมันเลยหว่า..... เซง เสียง ไม่แน่ใจว่าไม่ได้มาที่แบบนี้นานไปหรือเปล่า ผมปกติ เมือก่อนนานๆไป เอากระดาษอุดหู แล้วก็ยังรู้สึกดีเลย แต่ตอนนี้ เหมือนกระดาษอุดหูมันชักจะไม่ไหว เสียงน่าจะดังเกิน 140 Db ดังเกิดกฎหมายกำหนดอีก แต่ตำรวจคงไม่ทำอะไรเพราะตำรวจเมืองไทยใจดี เห็นมาเดินๆอยู่หน้าร้าน ไม่เห็นทำไรเลย

 

หลังจากที่ไม่ได้ออกมาแบบนี้นานๆ ได้ความรู้สึกว่า คิดถึง ชีวิตตอนกลางคืน ที่ไม่ต้องนอน หรือตื่นเช้าแบบนี้ เมือก่อนมีเวลาทำนั้นทำนี้เยอะแยะ แต่ก็ยังคิดว่า การทำสิ่งที่อยากทำในตอนนี้ ไม่ผิดแปลกอะไร แต่เป็นสิ่งที่อยากทำ แค่เปลียนชีวิตคนๆนึงในระบบสังคมไปเท่านั้นเอง

 

นั้งมองจากด้านบน มาด้านล่าง แล้วรู้สึกว่า คนสมัยนี้ทำไมมันแปลกๆ ทุกคนดูเมามันส์มาก แต่ผมกลับเฉยๆ คิดย้อนไปถึงฉากนึงใน babel ฉากเด็กผู้หญิงหูหนวก เข้าไปในเทค แล้วไม่ได้ยินไรเลย ได้แต่ยืนเฉยๆ ดูคนรอบข้างทำอาการประหลาดๆ เธอประหลาดใจมาก ถึงผมจะได้ยินทุกอย่าง อย่างชัดเจน แต่ผมกลับไม่รู้สึกสนุกไปกับทุกคนเลย ผมได้มองลงมาจากด้านบน แล้วก็เฝ้ามองดูทุกคน สนุกสนานกัน

 

หลังจากนั้นไม่นาน วงที่สองขึ้นเล่น คนลุกจากโต๊ะ เก้าอี้ แล้วก็เต้นกัน ผมก็ยังนั้นดูอย่างเดิม ถึงแม้ พี่ๆเค้าจะลุกหมดแล้วก็ตาม ก็ผมไม่รู้สึกสนุกไปมันเลยแม้แต่นิดเดียว พี่เค้าแซวผมเล่นว่า ถ้าไปทำเพลงให้พวกตลาดๆนะ มึงนะจะรวยนะ......แต่ผมก็ตอบกลับไป (นั้งคิดแล้วยังฮ่าอยู่เลย) ผมตอบกลับไปว่า " การทำเพลงอย่างไม่มีศิลป ผมเหมือนขาดวิญญาน แต่ถ้าผมไม่มีข้าวกิน ผมก็อาจจะขาดวิญญานได้เหมือนกัน " เพราะฉนั้นแล้ว ผมไม่ทำเพลงให้ใครแน่นอน ไม่ต้องมาถามเซ้าซี้ ถ้าเมือไรอยากจะทำ ผมก็จะทำ เพราะในวันนี้ ผมยังไม่มีคนที่ต้องเหลียวหลังมอง และไม่มีใครให้ผมต้องเป็นห่วง ผมเลยรู้สึกว่า ตัวเองสำคัญที่สุด ลองลงมาก็น้อง นอกนั้นก็พี่ๆเพือนๆ อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่เป็นเรืองธรรมดาสำหรับผมคนอยู่คนเดียวแบบนี้อ่ะ

 

แต่มะวานมีอะไรบางอย่างที่ดูแล้วไม่ชอบใจเหมือนกัน แต่ไม่อยากพูดมากความให้เสียเวลา เพราะมีใครบางคนพาเพือนที่ไม่มีคนรู้จักเลย มานั้งกินเหล้าด้วย แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้มีอะไรมากมายไปกว่าการกินเหล้า พูดด้วยกับเจ้ามือซักคำยังไม่มีเลย อะไรวะ.......คิดอะไรกันอยู่หรอ หลังจากเลิก ออกไปกินอะไรกันหน่อย ฝนมันเริมปลอยๆลงมา อย่างเบาๆ แต่คนที่มาด้วยนั้นไม่ได้มาบอกลา หรืออะไรเลย เพียงแค่เดินหายไป และเพือนของเค้าที่รู้จักกันก็ให้เหตุผลว่า ไปหลบฝน (คิดในใจ : นี้มึงไม่เห็นกูยืนตากฝนกันหรอ แม้งแค่นี้ต้องหลบด้วย กูยังไม่เห็นเปียกเลย ดูเหมือนเค้ากลุ่มนั้นจะเห็นแก่ตัวไปหน่อยนะ) แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก คนที่ไม่รู้จักผม คงคิดว่าการซือผมเป็นเรืองง่ายละสิ มาทิ้งทายด้วยว่า เด๊ยวมาเป็น Soundeng ให้ผมนะ (ตอบในใจ : ยังไม่รู้จักกูเลยจะให้กูมิกงานให้มึงหรอ ฝันไปเหอะ) แต่ดูจากท่าทางและการกระทำแล้วผมคงไม่คบวะ รู้สึกเกลียดคคนพวกนี้มากจริงๆ คนที่เห็นแก่ตัว เอาแต่ได้ และคิดว่าใหญ่แล้วซือคนอื่นได้แบบนี้ (กูละเกลียด)

 

นั้นแด๊กกวยเตี๊ยวด้วยความเซ็ง เพราะทุกคนเห็นตรงกันว่า ทำไมไอ้น้องกลุ่มนี้มันเห็นแก่ตัวกันขนาดนนี้วะ จะกลับ มาลาซักคำก็ยังไม่มีเลย คิดๆแล้วไม่ได้เซงหรอกครับ แต่เพียงแต่รู้สึกไม่ดีเท่านั้นเอง........และก็นั้งรถกลับกัน เหมือนเดิม ระหว่างทาง ตาแต่ละคนแทบจะปืด (แต่คนขับรถห้ามปิดนะเว้ย) และสุดท้ายก็กลับมาถึงบ้านโดยดี ด้วยเวลา ตี 5 นิดๆ 555555555 เช้าได้ใจมากกก กลับมาถึงบ้าน อยากรีบนอนใจจะขาด ดันนน มาปวดอึอีก แม้งนั้งอึเสร็จ กว่าจะได้นอน ตี 5 ตาสว่างซะ นอนไม่หลับอีก นอนเท่าไรก็นอนไม่หลับ แล้วสสุดท้ายก็หลับไป แต่ไม่รู้ตอนไหน ตื่นมาก็ 7 โมงกว่า ชิวเลยวันนี้

วันนี้นั้งดูรายการทีวี ที่จับเด็กๆอายุราวๆ 10 ขวบนิดๆไปสร้างบ้านในป่า เวลานานมาก น่าจะเป็นเดือนๆ แล้วแบ่งหน้าที่ภาระกิจต่างๆให้ทำ

 

พอดูแล้วมีเด็กคนนึง ดูท่าทางจะแบบว่าแข้มแข็งมากกกกก จริงๆ แต่แล้วเค้าก็เริมอารมณ์เสียใส่ทุกคนเพราะทำไม่ได้ดังใจเค้า ดูเค้าเป็นที่ที่แข้มแข็งจริงๆ แต่......พอผู้นำทีมบอกจะให้โทรหาที่บ้านผ่านดาวเทียม นานถึง 4 นาที พอเด็กทุกคนได้ยินแบบนั้น ดีใจมากกกกก ที่สุด แล้เค้าถ่ายให้ดูตอนเด็กๆโทรหาที่บ้านนั้นนะ เด็กคนที่ดูแข้มแข็งที่สุด กลับร้องไห้ด้วยความคิดถึง จนจับใจผมดูแล้วรู้สึก เออ......บางทีการได้อยู่ใกล้ใครบางคนนั้นนะ ไม่ได้มีความหมายมากกว่าการที่อยู๋ไกล กันขนาดนี้ เพราะความคิดถึง ความลำบาก ที่มากเกินกว่าจะเข้าใจถ้าอยู่ในอ้อมอกของพ่อแม่....ผมดูแล้วรู้สึกได้เลยว่า บางคนนั้น มักมองว่าการออกมาใช้ชีวิตห่างไกลนั้นเป็นเรืองง่ายเหลือเกิน ผมเชื่อว่าหลายคนทำได้ แต่ส่วนตัวแล้วคิดว่าการที่ออกมาอยู่ไกลกันขนาดนั้นนะ แน่นอนเหละ คุณคงคิดถึงคนที่คุณทิ้งไว้เบื่องเหลังแน่นอน ไม่ว่าจะเพือน พ่อแม่ พี่น้อง จนถึงสัตร์เลียง

 

และตอนนี้ผมก็คิดถึงเหมือนกัน คิดไปแล้วเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน กับการอยู่คนเดียวแบบนี้ แต่ก็ยังมีความสุขกับทุกวันของชีวิต และไม่ขาดเสียงเพลงความรักส่วนตัว ที่หลายคนคงไม่เคยเข้าใจ.....