หายหน้าหายตาไปหลาย “วัน” จากหลายวัน ก็กลายเป็น หลาย “สัปดาห์” และจากสัปดาห์ก็มาสิ้นสุดที่ “หนึ่งเดือน” แล้วนะที่ผมไม่ได้มาเขียนอะไรลงที่

ทำไมที่นี้ดูเงียบเหงาและเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความเหงาของตัวผมเองเต็มไปหมด วันนี้ผมก็ยังเหงา ถึงแม้มีใครหลายคนอยู่ข้างกาย ทำไมผมถึงเหงา อย่างไม่มีสาเหตุ สงใสผมจะกลายเป็นคนที่มีโรคขี้เหงาติดตามตัวเหมือนเงาแล้วละมั้ง…….

ไม่เจอหน้ากันแค่เดือนเดียว ยังจำกันได้หรือเปล่า ผมแทบจำตัวเองไม่ได้ ก็เพราะเขียนบทความลงหนังสือลูกเดียวจนลายมือชุ่ยๆของผมมันเริ่มหายไป ทีละนิด ทีละหน่อย จนตอนนี้ผมจำไม่ได้ว่าเคยคิดเช่นไรตอนที่เขียนความเหงาของตัวเองลงมา เรียงร้อยถ้อยคำ ให้กลายเป็นความรู้สึกที่ซ้อนตัวลึกข้างในหัวใจดวงเล็กบนร้างกายโตๆของผม ถึงแม้ว่าทุกอย่างมันจะผ่านมาไม่นาน ผมยังจำความรู้สึกที่คิดถึงใครได้เป็นอย่างดี มันมีทั้งความสุขอย่างสุดล้น และมันมีความทุกข์ที่ทำให้น้ำตาไหลออกจากตาทั้งสองข้างได้อย่างไม่อายใคร ผมได้รับรู้ถึงความรู้สึกคิดถึงใครบางคน ผมรับรู้ถึงความรู้สึกความรักใครซักคน ผมรับรู้อะไรหลายๆอย่าง

แต่ว่า”””’

ตอนนี้เมื่อผมมีอะไรบางอย่างเป็นของตัวเอง “คนที่ผมรัก” ผมพบว่าคนที่ผมรัก กลายเป็นคนที่ผมแค่ “หลง” ในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น เหมือนกับสิ่งของเมื่อเราไม่มีเราพยามที่จะเสาะแสวงหามาให้ได้ แต่พอได้มาแล้ว กลับรู้สึกหลงใหลเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น

เมื่อกลับมาที่นี้อีกครั้ง คงต้องปรับตัวกว่าจะกลับไปพริ้วไดเหมือนเดิม